Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ντοκιμαντέρ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ντοκιμαντέρ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
9 Δεκεμβρίου 2013
Βίντεο μαθητών: Μήπως τα Εξάρχεια δεν είναι αυτό που φαντάζεστε ή αυτό που σας αφήνουν να φανταστείτε;
Εξάρχεια: Ανάλυσέ το από CDemo83
Μία ταινία μικρού μήκους από το 5ο Λύκειο Εξαρχείων. "Μήπως
τα Εξάρχεια δεν είναι αυτό που φαντάζεστε ή αυτό που σας αφήνουν να
φανταστείτε"; Ο λόγος, στους μαθητές της περιοχής.
Η ταινία μικρού μήκους από τους μαθητές του 5ου Λυκείου Αθηνών των Εξαρχείων για το
6ο "Πάμε Σινεμά;", καταθέτει μια άλλη "ματιά" για την
περιοχή των Εξαρχείων.
Οι μαθητές
αναδεικνύουν την πολυπολιτισμική και ανθρώπινη πλευρά της περιοχής, μιλούν με
μόνιμους κατοίκους, γυρίζουν τα στενά, πηγαίνουν στις λαϊκές αγορές και με
χιούμορ αποδομούν τα στερεότυπα που χρόνια τώρα "αγκαλιάζουν" την
περιοχή.
Τι είναι το
Πάμε Σινεμά;
Το
"Πάμε Σινεμά;" είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα γνωριμίας των μαθητών
με τον κινηματογράφο. Δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της κοινής δράσης των
Υπουργείων Πολιτισμού και Παιδείας για την εισαγωγή στην εκπαίδευση μαθημάτων
σχετικά με τις τέχνες και τον πολιτισμό. Υλοποιείται στην Αθήνα από τον Δήμο
Αθηναίων και το ραδιοφωνικό σταθμό "Αθήνα 9,84" και στην Θεσσαλονίκη
από τον Δήμο Θεσσαλονίκης.
Το
"Πάμε Σινεμά;" έχει ως σκοπό του την ιδιαίτερη επαφή των μαθητών με
την τέχνη του κινηματογράφου αλλά και την κατανόηση των βασικών αρχών της
οπτικοακουστικής αφήγησης. Γεγονός ιδιαίτερα κρίσιμο σε μία εποχή που η εικόνα
έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχο μέσο μετάδοσης πληροφοριών, μεταφοράς γνώσης και
επικοινωνίας, διαμορφώνοντας την προσωπικότητα των νέων ανθρώπων και
επηρεάζοντας καθοριστικά την αντίληψή τους για τον κόσμο που τους περιβάλλει.
(Πηγή
βίντεο: Πάμε Σινεμά)
8 Δεκεμβρίου 2013
17 Νοεμβρίου 2013
Το μοντέρνο σχολείο του Φ. Φερρέρ (viva la escuela moderna) [ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ]
'Σκοπεύσατε καλά φίλοι μου, δεν είσαστε υπεύθυνοι. Είμαι αθώος. Ζήτω το μοντέρνο σχολείο.'
Στις 13 Οκτωβρίου 1909 οι τελευταίες λέξεις του παιδαγωγού Francisco Ferrer προς το εκτελεστικό απόσπασμα προκάλεσε ένα διεθνές κύμα οργής και συγκίνησης για την άδικη δολοφονία του μεγάλου Καταλανού μεταρρυθμιστή της εκπαίδευσης.
Το ντοκιμαντέρ 'Viva la Escuela Moderna' (Ζήτω το Μοντέρνο Σχολείο) περιγράφει τη ζωή και το έργο του ισπανού αναρχικού παιδαγωγού Φρανθίσκο Φερέρ υ Γκουάρδια (Francisco Ferrer y Guardia στα ισπανικά, Francesc Ferrer i Guàrdia στα καταλανικά, 1859-1909), ιδρυτή του Μοντέρνου Σχολείου στη Βαρκελώνη στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Φερέρ κατηγορήθηκε ως υποκινητής της λαϊκής εξέγερσης της λεγόμενης 'Τραγικής Εβδομάδας' (του Ιουλίου του 1909) και, παρά τη διεθνή κινητοποίηση, εκτελέστηκε.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:
28 Οκτωβρίου 2013
Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση [ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ]
Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση (La Educacion Prohibida) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012. Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η λαϊκή επιμόρφωση, το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ, η κατ οίκον διδασκαλία.
Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών.
Η ταινία περιέχει σχεδόν 30 λεπτά κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια. Είναι η πρώτη Ισπανική ταινία που χρηματοδοτήθηκε μέσω της μεθόδου πληθοχρηματοδότησης και προβλήθηκε ταυτόχρονα σε 130 πόλεις, σε 13 χώρες, με συνολικό αριθμό 18.000 θεατών μέσα σε μια μέρα. [by Phaedra]
ΒΙΝΤΕΟ:
6 Οκτωβρίου 2013
Χρόνης Μίσσιος
Σκεφτείτε, κύριε, αν μπορούσαμε να ξέρουμε την ατομική ιστορία, τα ονόματα, το χαμόγελο, τα όνειρα, τις αγάπες, τις επιθυμίες και τις δημιουργικές ικανότητες των εκατομμυρίων νεκρών των πολέμων, αν τους γνωρίζαμε σαν τ’ αδέρφια μας, σαν τους ανθρώπους που μεγαλώσαμε μαζί και ονειρευτήκαμε μαζί, τι διάσταση θα είχε για μας η ανθρώπινη ιστορία και πόσο άγρυπνοι και προσεχτικοί θα ήμασταν σε κάθε επιλογή της εξουσίας, σε κάθε ιδεολογική πρόταση… Αν η συνείδηση και η γνώση του ανθρώπου μπορούσε να φτάσει στο επίπεδο να ερμηνεύει μ’ αυτή την ανθρώπινη έγνοια την είδηση “εκατό χιλιάδες νεκροί” ή “ένας άνθρωπος βασανίζεται σε κάποιο άντρο της εξουσίας”…
“ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΕ… ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει ευτυχισμένος μόνον σε σχέση ελευθερίας και ευτυχίας με τους συνανθρώπους του, σε συναισθηματική αρμονία με τον εαυτό του, αλλιώς γίνεται σκατό ανθρώπινο, το πιο άχρηστο και επικίνδυνο πράγμα δηλαδή, διότι και το σκατό των ζώων ακόμα είναι ευλογία θεού για τα λουλούδια και τα φυτά. Μόνο ο άνθρωπος, που τρώει και καταστρέφει τα πάντα, παράγει άχρηστα και επικίνδυνα πράγματα, και για τη φύση και για τη ζωή.
“ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΕ… ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ;”
Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν, να πούμε, σαν τους νομάρχες στις επιτροπές ασφαλείας που μας στέλνανε εξορία, απλώς γιατί δεν κάναμε ό,τι θέλαν αυτοί. Όταν λοιπόν πιάσανε το Χριστό και του τον πήγανε -πάντα οι κουφάλες την ίδια τακτική, να σε σπάσουνε, να τους πεις τι ωραίοι που είστε και τι καλά που τα κάνετε και ότι εγώ είμαι μαλάκας που θέλω να είμαι εγώ, κατάλαβες; Τα ίδια με την καθοδήγα μας. Τέλος, που λες, πάνε το Χριστό στον Πιλάτο, βασανισμένο και ταλαιπωρημένο από τους μπάτσους της εποχής, και του λέει η κουφάλα ο Πιλάτος: Έλα, ρε παιδάκι μου, τι θέλεις τώρα και τα σκαλίζεις, μια χαρά παιδί είσαι, νέος, ωραίος, έχεις μια τέχνη, σ’ αγαπάνε οι γυναίκες, μπορείς να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά και να πεθάνεις σε βαθιά γεράματα. Δε λυπάσαι τα νιάτα σου και την ομορφιά σου; κάνε μια δήλωση, βάλε μια υπογραφή να λες ότι είσαι μαλάκας, και να γυρίσεις σπιτάκι σου ωραία κι όμορφα. Δε λυπάσαι, ρε, τη μάνα σου που σπαράζει από το κλάμα; Καλά, δεν έχεις αισθήματα μέσα σου εσύ; Τι σόι άνθρωπος είσαι δηλαδή; Εμείς τι είμαστε; Εσύ βρέθηκες να φκιάξεις τον κόσμο; και τα τέτοια που λένε όλες οι κουφάλες της εξουσίας. Και ο Χριστός τον κοίταγε με κείνα τα πανέμορφα, γεμάτα γλύκα και θανατερή κατανόηση μάτια του, σα να του ‘λεγε: Άσε μας, ρε Πιλατάκο, διότι μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι… Ο Πιλάτος το ‘πιασε βέβαια, αλλά βολεμένος μέσα στην ιεραρχία, στα δαχτυλίδα του, τ’ αρώματά του και τα σκατά του είπε: Εγώ πάντως είπα και ελάλησα, αμαρτίαν ουκ έχω και νίπτω τας χείρας μου. Όλες οι ασφάλειες όλου του κόσμου, καπιταλιστικές, σοσιαλιστικές και ουδετέρων, αυτή την κουφάλα αντέγραψαν…
“ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΕ… ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ;” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ο Χρόνης Μίσσιος καταδικάστηκε σε θάνατο το 1947 κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου. Παρακάτω διηγείται τις αναμνήσεις του από τις φυλακές της Κέρκυρας: Μόλις έκλεινε η φυλακή κι ετοιμαζόμασταν να φάμε, γκράγκα γκρούγκα οι σιδεριές, πλακώνανε τα καρακόλια. Ξέραμε ότι έρχονται να πάρουν για εκτέλεση. Άνοιγαν, που λες, το κελί απ’ το οποίο ήθελαν να πάρουν κάποιον, μας είχαν παστωμένους πέντ’ έξι σε κάθε κελί, που ήταν φτιαγμένο για έναν άνθρωπο, άσ’ τα, άνοιγαν που λες το κελί, στέκονταν στην πόρτα, και μας κοιτάζανε. Όλοι τώρα ήμαστε μελλοθάνατοι, ε; και ξέραμε ότι κάποιον από μας θα πάρουν. Κοιτάζανε που λες μια το χαρτί και μια εμάς… Αυτή η ιστορία μπορεί να κράταγε από πέντε λεπτά ως και ένα τέταρτο. Ύστερα, αφού έκριναν πως σιτέψαμε, λέγανε, ας πούμε, Γιώργο, έλα -μας ήξεραν, βλέπεις, και με τα μικρά μας ονόματα, οι χαμούρες. Τέλος, σηκωνόταν να πούμε ο Γιώργος, άφηνε το γράμμα του -όλοι μας είχαμε ένα γράμμα έτοιμο για τους δικούς μας- αγκαλιαζόμασταν, φιλιόμασταν, και την ώρα που έβγαινε από την πόρτα λέγανε, για στάσου μια στιγμή, α, λάθος, δεν είσαι συ, είναι ο Παύλος… Χαμούρες, σου λέω, εντελώς άνανδροι. Άλλες φορές πάλι, γράφανε σ’ ένα χαρτάκι τα ονόματα αυτών που θα ‘παιρναν το βράδυ για εκτέλεση, το έδεναν σ’ ένα σπαγκάκι και το ‘σερναν μέσα στο προαύλιο. Όλοι ήμασταν θανατηφόροι. Ε, άντε να μη συρθείς από πίσω να δεις αν είναι τ’ όνομά σου γραμμένο στο χαρτάκι… Εμείς φεύγαμε από το προαύλιο και κλεινόμασταν στα κελιά μας. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι είχαν παιδιά, είχαν φίλους, αγαπούσαν ίσως κάποιους ανθρώπους… Τι να πεις…
ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ “…ΚΑΛΑ, ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Αλλά σου έλεγα για τις λαχτάρες που έκανα στη μάνα μου. Όταν, που λες, είσαι για εκτέλεση, έχεις κάθε μέρα επισκεπτήριο. Ε, ήρθε η κακομοίρα η μάνα μου την πρώτη μέρα να με δει. Για να πάω στο στρατοδικείο, μου είχαν φέρει ένα κοστούμι του αδερφού μου, γιατί εγώ δεν είχα καλά ρούχα. Αφού είδα τη μάνα μου, την αγκάλιασα, της λέω, κοίτα να δεις, αύριο που θα ‘ρθεις, να μου φέρεις τα παλιά μου τα ρούχα να φορέσω, γιατί, ε, αφού μεθαύριο θα μας σκοτώσουν, να μην πάει τζάμπα και το κουστούμι. Μπαμ η μάνα μου, κάτω, ξερή. Κάναμε επισκεπτήριο μαζί με τον Μαύρο, οπότε μου σφυρίζει μια σφαλιάρα, και μου λέει, τι λες, ρε τσόγλανε, στη μάνα σου, είναι κουβέντες αυτές; Όχι, δεν το ‘κανα επίτηδες, τα είχα χαμένα και γω ο φουκαράς, δεν ήξερα τι να της πω όπως σπάραζε στην αγκαλιά μου… Τέλος, χέσ’ τα. Το κακό είναι πως ποτέ δεν μπόρεσα να της εξηγήσω μερικά πράγματα, όπως να πούμε πόσο πολύ την αγαπούσα και τι καταφύγιο ήταν για μένα στα μεγάλα μου ζορίσματα… Αλλά έτσι είναι πάντα, ποτέ δεν προλαβαίνουμε να πούμε τα πιο ουσιαστικά πράγματα, και το καταλαβαίνουμε μόνο σα χαθούμε.
ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ “…ΚΑΛΑ, ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ
via
“ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΕ… ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει ευτυχισμένος μόνον σε σχέση ελευθερίας και ευτυχίας με τους συνανθρώπους του, σε συναισθηματική αρμονία με τον εαυτό του, αλλιώς γίνεται σκατό ανθρώπινο, το πιο άχρηστο και επικίνδυνο πράγμα δηλαδή, διότι και το σκατό των ζώων ακόμα είναι ευλογία θεού για τα λουλούδια και τα φυτά. Μόνο ο άνθρωπος, που τρώει και καταστρέφει τα πάντα, παράγει άχρηστα και επικίνδυνα πράγματα, και για τη φύση και για τη ζωή.
“ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΕ… ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ;”
Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν, να πούμε, σαν τους νομάρχες στις επιτροπές ασφαλείας που μας στέλνανε εξορία, απλώς γιατί δεν κάναμε ό,τι θέλαν αυτοί. Όταν λοιπόν πιάσανε το Χριστό και του τον πήγανε -πάντα οι κουφάλες την ίδια τακτική, να σε σπάσουνε, να τους πεις τι ωραίοι που είστε και τι καλά που τα κάνετε και ότι εγώ είμαι μαλάκας που θέλω να είμαι εγώ, κατάλαβες; Τα ίδια με την καθοδήγα μας. Τέλος, που λες, πάνε το Χριστό στον Πιλάτο, βασανισμένο και ταλαιπωρημένο από τους μπάτσους της εποχής, και του λέει η κουφάλα ο Πιλάτος: Έλα, ρε παιδάκι μου, τι θέλεις τώρα και τα σκαλίζεις, μια χαρά παιδί είσαι, νέος, ωραίος, έχεις μια τέχνη, σ’ αγαπάνε οι γυναίκες, μπορείς να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά και να πεθάνεις σε βαθιά γεράματα. Δε λυπάσαι τα νιάτα σου και την ομορφιά σου; κάνε μια δήλωση, βάλε μια υπογραφή να λες ότι είσαι μαλάκας, και να γυρίσεις σπιτάκι σου ωραία κι όμορφα. Δε λυπάσαι, ρε, τη μάνα σου που σπαράζει από το κλάμα; Καλά, δεν έχεις αισθήματα μέσα σου εσύ; Τι σόι άνθρωπος είσαι δηλαδή; Εμείς τι είμαστε; Εσύ βρέθηκες να φκιάξεις τον κόσμο; και τα τέτοια που λένε όλες οι κουφάλες της εξουσίας. Και ο Χριστός τον κοίταγε με κείνα τα πανέμορφα, γεμάτα γλύκα και θανατερή κατανόηση μάτια του, σα να του ‘λεγε: Άσε μας, ρε Πιλατάκο, διότι μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι… Ο Πιλάτος το ‘πιασε βέβαια, αλλά βολεμένος μέσα στην ιεραρχία, στα δαχτυλίδα του, τ’ αρώματά του και τα σκατά του είπε: Εγώ πάντως είπα και ελάλησα, αμαρτίαν ουκ έχω και νίπτω τας χείρας μου. Όλες οι ασφάλειες όλου του κόσμου, καπιταλιστικές, σοσιαλιστικές και ουδετέρων, αυτή την κουφάλα αντέγραψαν…
“ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΡΕ… ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ;” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ο Χρόνης Μίσσιος καταδικάστηκε σε θάνατο το 1947 κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου. Παρακάτω διηγείται τις αναμνήσεις του από τις φυλακές της Κέρκυρας: Μόλις έκλεινε η φυλακή κι ετοιμαζόμασταν να φάμε, γκράγκα γκρούγκα οι σιδεριές, πλακώνανε τα καρακόλια. Ξέραμε ότι έρχονται να πάρουν για εκτέλεση. Άνοιγαν, που λες, το κελί απ’ το οποίο ήθελαν να πάρουν κάποιον, μας είχαν παστωμένους πέντ’ έξι σε κάθε κελί, που ήταν φτιαγμένο για έναν άνθρωπο, άσ’ τα, άνοιγαν που λες το κελί, στέκονταν στην πόρτα, και μας κοιτάζανε. Όλοι τώρα ήμαστε μελλοθάνατοι, ε; και ξέραμε ότι κάποιον από μας θα πάρουν. Κοιτάζανε που λες μια το χαρτί και μια εμάς… Αυτή η ιστορία μπορεί να κράταγε από πέντε λεπτά ως και ένα τέταρτο. Ύστερα, αφού έκριναν πως σιτέψαμε, λέγανε, ας πούμε, Γιώργο, έλα -μας ήξεραν, βλέπεις, και με τα μικρά μας ονόματα, οι χαμούρες. Τέλος, σηκωνόταν να πούμε ο Γιώργος, άφηνε το γράμμα του -όλοι μας είχαμε ένα γράμμα έτοιμο για τους δικούς μας- αγκαλιαζόμασταν, φιλιόμασταν, και την ώρα που έβγαινε από την πόρτα λέγανε, για στάσου μια στιγμή, α, λάθος, δεν είσαι συ, είναι ο Παύλος… Χαμούρες, σου λέω, εντελώς άνανδροι. Άλλες φορές πάλι, γράφανε σ’ ένα χαρτάκι τα ονόματα αυτών που θα ‘παιρναν το βράδυ για εκτέλεση, το έδεναν σ’ ένα σπαγκάκι και το ‘σερναν μέσα στο προαύλιο. Όλοι ήμασταν θανατηφόροι. Ε, άντε να μη συρθείς από πίσω να δεις αν είναι τ’ όνομά σου γραμμένο στο χαρτάκι… Εμείς φεύγαμε από το προαύλιο και κλεινόμασταν στα κελιά μας. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι είχαν παιδιά, είχαν φίλους, αγαπούσαν ίσως κάποιους ανθρώπους… Τι να πεις…
ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ “…ΚΑΛΑ, ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Αλλά σου έλεγα για τις λαχτάρες που έκανα στη μάνα μου. Όταν, που λες, είσαι για εκτέλεση, έχεις κάθε μέρα επισκεπτήριο. Ε, ήρθε η κακομοίρα η μάνα μου την πρώτη μέρα να με δει. Για να πάω στο στρατοδικείο, μου είχαν φέρει ένα κοστούμι του αδερφού μου, γιατί εγώ δεν είχα καλά ρούχα. Αφού είδα τη μάνα μου, την αγκάλιασα, της λέω, κοίτα να δεις, αύριο που θα ‘ρθεις, να μου φέρεις τα παλιά μου τα ρούχα να φορέσω, γιατί, ε, αφού μεθαύριο θα μας σκοτώσουν, να μην πάει τζάμπα και το κουστούμι. Μπαμ η μάνα μου, κάτω, ξερή. Κάναμε επισκεπτήριο μαζί με τον Μαύρο, οπότε μου σφυρίζει μια σφαλιάρα, και μου λέει, τι λες, ρε τσόγλανε, στη μάνα σου, είναι κουβέντες αυτές; Όχι, δεν το ‘κανα επίτηδες, τα είχα χαμένα και γω ο φουκαράς, δεν ήξερα τι να της πω όπως σπάραζε στην αγκαλιά μου… Τέλος, χέσ’ τα. Το κακό είναι πως ποτέ δεν μπόρεσα να της εξηγήσω μερικά πράγματα, όπως να πούμε πόσο πολύ την αγαπούσα και τι καταφύγιο ήταν για μένα στα μεγάλα μου ζορίσματα… Αλλά έτσι είναι πάντα, ποτέ δεν προλαβαίνουμε να πούμε τα πιο ουσιαστικά πράγματα, και το καταλαβαίνουμε μόνο σα χαθούμε.
ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ “…ΚΑΛΑ, ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΝΩΡΙΣ” Εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ
via
3 Σεπτεμβρίου 2013
ΣΕΙΡΙΟΣ Ντοκιμαντέρ (Ελληνικοί υπότιτλοι)
Ένα ντοκιμαντέρ που μας εξηγεί - ενημερώνει για αδιάψευστα στοιχεία ύπαρξης εξωγήινης ζωής στο σύμπαν
30 Αυγούστου 2013
Without A Word- ντοκιμαντέρ
Η «Samsara» είναι για τους Βουδιστές ο τροχός των γεννήσεων. Πιο συγκεκριμένα σημαίνει την περιστροφή και την εναλλαγή. Η περιστροφή σχηματίζεται από την δύναμη μιας πρωταρχικής αιτίας που θέτει σε συνεχή κίνηση τον τροχό εναλλασσόμενων αιτιών και αποτελεσμάτων –γνωστό ως νόμο του κάρμα – και οδηγεί την Μονάδα, το Πνεύμα, στον ωκεανό των γεννήσεων και των θανάτων.
«Samsara», όμως, είναι και ο τίτλος μίας σπουδαίας ταινίας ντοκιμαντέρ του Ron Fricke, για τα γυρίσματα της οποίας χρειάστηκαν 5 χρόνια και 25 χώρες! Έκανε πρεμιέρα το 2011 στο Φεστιβάλ του Τορόντο. Πρόκειται για το τρίτο μέρος μίας τριλογίας ταινιών – οι πρώτες δύο είναι οι Baraka (1992) και Chronos (1985) – του ίδιου δημιουργού, όπου εξερευνάται σε όλο της το εύρος η ανθρώπινη εμπειρία, πνευματικότητα και παρουσία πάνω στην πλανήτη. Σύμφωνα με τον επίσημο δικτυακό τόπο της ταινίας, δεν πρόκειται για παραδοσιακό ντοκιμαντέρ, αλλά για ένα είδος οπτικοακουστικού διαλογισμού, δίχως λέξεις.
Ακολουθεί το πιο συγκλονιστικό ίσως εξάλεπτο απόσπασμα της ταινίας:
23 Αυγούστου 2013
15 Φεβρουαρίου 2013
Ραμ Ντας- Ποιος ευθύνεται για τη δυστυχία στον κόσμο;
Ο Ραμ Ντας μιλά για τον ανθρώπινο πόνο. Βιογραφικά στοιχεία του ομιλητή από τη Wikipedia: Ο Ραμ Ντας (Ram Dass), γεννημένος το 1931 ως Richard Alpert, είναι ένας σύγχρονος Αμερικανός πνευματικός δάσκαλος και συγγραφέας τού σημαίνοντος βιβλίου Be Here Now (Να Είσαι Εδώ Τώρα). Είναι γνωστός για την προσωπική και επαγγελματική του σχέση με τον Τίμοθι Λήρι στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ τη δεκαετία του 60, για τα ταξίδια του στην Ινδία και τη σχέση του με τον ινδουιστή γκούρου Neem Karoli Baba, και για την ίδρυση των φιλανθρωπικών οργανώσεων Ίδρυμα Σέβα και Ίδρυμα Χανουμάν. Για κάποιο διάστημα ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ και μετά στο Χάρβαρντ, όπου δούλεψε στο Τμήμα Κοινωνικών Σχέσεων, στο Τμήμα Ψυχολογίας, στο Πτυχιακό Τμήμα Εκπαίδευσης και στην Κοινωνική Υπηρεσία, όπου ήταν θεραπευτής. Το 1991 του απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης Abbey για Θαρραλέα Ηθική Συνείδηση (Peace Abbey Courage of Conscience Award). Εκτός από τις δύο φιλανθρωπικές οργανώσεις που ίδρυσε, ιδρύθηκε επίσης η οργάνωση «Αγάπησε Υπηρέτησε Θυμήσου» (Love Seve Remember) για να διατηρήσει τις διδασκαλίες του ίδιου καθώς και του γκούρου του Neem Caroli Baba. Ο Ραμ Ντας υπηρετεί επίσης στο διδακτικό προσωπικό του ιδρύματος Meta Institute, όπου παρέχει εκπαίδευση για συνειδητή και συμπονετική φροντίδα των ετοιμοθάνατων. Το 1997 έπαθε εγκεφαλικό που τον άφησε με εκφραστική αφασία (προβλήματα στη γλωσσική έκφραση) και το οποίο ερμήνευσε ως πράξη θείας χάρης. Συνεχίζει να διδάσκει μέσω του ιστοχώρου του.
πηγή
Eραστής του πυρός (Yogi of Fire - greek subs) [ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ]
To "Yogi of Fire" είναι ένα ντοκιμαντέρ 47 λεπτών, που εξερευνά την εκπληκτική ικανότητα που έχει ένας Ινδός γιόγκι να μπαίνει μέσα στη φωτιά και να παραμένει σε αυτήν χωρίς να καίγεται. Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει λεπτομερώς μια σπάνια «τελετή της φωτιάς» που τελεί ο γιόγκι, καθώς και γενικότερα τη ζωή και την προσωπικότητά του.
Πριν δείτε το ντοκιμαντέρ, διαβάστε την ολοκληρωμένη περιγραφή του βίντεο εδώ:
http://www.youtubetranslations.gr/yogi_of_fire_pop_up.htm
όπου θα βρείτε και τα υπόλοιπα μέρη του βίντεο.
Σημειώσεις σχετικά με τα μέρη του βίντεο:
Το Πρώτο Μέρος κυρίως μας γνωστοποιεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο ο γιόγκι Ραμπάου ζει, τον γνωρίζουμε ως άνθρωπο, ως προσωπικότητα, και μαθαίνουμε τον ιδεολογικό χώρο στον οποίο κινείται και τις παραδόσεις που ακολουθεί (που είναι οι βεδικές παραδόσεις της αρχαίας Ινδίας).
Στο Δεύτερο Μέρος, στο χρόνο 3:00, αρχίζει η στενότερη επαφή του με τη
φωτιά. Αν έχετε περιορισμένο χρόνο, πηγαίνετε κατευθείαν εκεί.
Πριν δείτε το ντοκιμαντέρ, διαβάστε την ολοκληρωμένη περιγραφή του βίντεο εδώ:
http://www.youtubetranslations.gr/yogi_of_fire_pop_up.htm
όπου θα βρείτε και τα υπόλοιπα μέρη του βίντεο.
Σημειώσεις σχετικά με τα μέρη του βίντεο:
Το Πρώτο Μέρος κυρίως μας γνωστοποιεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο ο γιόγκι Ραμπάου ζει, τον γνωρίζουμε ως άνθρωπο, ως προσωπικότητα, και μαθαίνουμε τον ιδεολογικό χώρο στον οποίο κινείται και τις παραδόσεις που ακολουθεί (που είναι οι βεδικές παραδόσεις της αρχαίας Ινδίας).
Στο Δεύτερο Μέρος, στο χρόνο 3:00, αρχίζει η στενότερη επαφή του με τη
φωτιά. Αν έχετε περιορισμένο χρόνο, πηγαίνετε κατευθείαν εκεί.
Έχει το νερό συνείδηση;
21 Ιανουαρίου 2013
ΝΕΡΟ-ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ (ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ)
Η Γη καθώς και τα σώματά μας, αποτελούνται από 80% νερό. Εύλογα λοιπόν, το νερό μπορεί να χαρακτηριστεί ως το πιο σημαντικό στοιχείο της φύσης.
Όμως... πόσο καλά γνωρίζουμε αυτή την εκπληκτική ουσία;
Γνωρίστε τις θαυματουργές ιδιότητες του νερού μέσα από ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ που μας αποκαλύπτει τα μυστικά του νερού και πως μπορούμε να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας και τον κόσμο μας... "μεταμορφώνοντας" το Νερό.
βίντεο:
9 Δεκεμβρίου 2012
28 Νοεμβρίου 2012
ΣΗΜΕΡΑ: ΟΙ ΔΕΚΑ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ (ΣΚΑΙ)
20 Οκτωβρίου 2012
ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Έτσι βλέπω τον κόσμο
Σειρά ημίωρων εκπομπών με θέματα αιχμής της σύγχρονης φυσικής, αστροφυσικής, ιστορίας και φιλοσοφίας. Η νέα σειρά του τρίτου καναλιού της δημόσιας τηλεόρασης αποτελεί, τρόπον τινά, συνέχεια της επιτυχημένης σειράς των επιστημονικών εκπομπών της ΕΤ3 με τον τίτλο «Το Σύμπαν που αγάπησα» και τους ίδιους επιστημονικούς συντελεστές Μάνο Δανέζη και Στράτο Θεοδοσίου, καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στις εκπομπές εκείνες φάνηκε ότι οι ανακαλύψεις των τελευταίων δεκαετιών έχουν αλλάξει το τοπίο στην επιστημονική κοινότητα. Η νέα σειρά διερευνά το πώς ακριβώς διαμορφώνεται ο πολιτισμός μας από τις ανακαλύψεις αυτές, αλλάζοντας τελικά και τον κόσμο μας. Περιεχόμενο και στόχος της είναι η κατανόηση του γεγονότος ότι η ουσιαστική βάση της ανάπτυξης ενός Πολιτισμού αποτελείται από τρεις βασικές έννοιες: της ύλης, του χρόνου και του χρόνου. Οι έννοιες αυτές αποτελούν αντικείμενο επεξεργασίας των Θετικών επιστημών και το περιεχόμενο που τους προσδίδουμε κάθε φορά έχει βαθύ αντίκτυπο σε μια σειρά απαντήσεων σε φιλοσοφικά ερωτήματα, όπως από που ερχόμαστε, που πηγαίνουμε και ποια είναι η σκοπιμότητα μας στον κόσμο αυτόν.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ: ΕΣΜΕΝ ΟΙΟΝ ΕΣΜΕΝ... ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΔΑΣΚΑΛΕΣ
Η Ρηγούλα Μπενιζέλου μεγάλωσε και μορφώθηκε σαν βασιλοπούλα στο αρχοντικό των Μπενιζέλων.
Η μετέπειτα Αγία Φιλοθέη.
Το ντοκιμαντέρ «ΕΣΜΕΝ ΟΙΟΝ ΕΣΜΕΝ. . . ΓΥΝΑΙΚΕΣ» εστιάζεται στο έργο που προσέφεραν οι πρώτες γυναίκες δασκάλες. Η αφηγήτρια αναφέρεται στην πρώτη δασκάλα κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, τη ΦΙΛΟΘΕΗ ΜΠΕΝΙΖΕΛΟΥ, η οποία ξόδεψε την πατρική της περιουσία για την ίδρυση ενός «παρθενώνα» ως σχολείου στο Μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα, στην ΕΥΑΝΘΙΑ ΚΑΪΡΗ και την ίδρυση Σχολείων Θηλέων, καθώς και στην ΕΡΑΤΩ ΚΑΡΙΚΗ, την πρώτη δασκάλα στην ΚΥΠΡΟ, τονίζοντας ότι η ανώτερη μόρφωση αποτελούσε προνόμιο μόνο των ανδρών. Επίσης, η αφηγήτρια αναφέρεται στις αντίξοες συνθήκες που αντιμετώπισαν οι πρώτες γυναίκες δασκάλες, αφού, πολλές φορές είτε βάλλονταν από παντού είτε κακοποιούνταν. Το 1890 η Μανιάτισσα ΙΩΑΝΝΑ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΛΗ είναι η πρώτη γυναίκα που εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή, ανοίγοντας έτσι τις πύλες του Πανεπιστημίου και για άλλες γυναίκες, ενώ το 1914 εγγράφεται η πρώτη γυναίκα στη Νομική Σχολή. Μέσα από τα πλάνα παλιών φωτογραφιών γυναικών τονίζεται ο αγώνας που δόθηκε από τις δασκάλες αλλά και η γενικότερη συνεισφορά τους.
Σενάριο-Σκηνοθεσία:
ΚΛΕΩΝΗ ΦΛΕΣΣΑ
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ. ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 9: "Εργασία - Μια... δουλειά την έχουμε"
Μια περιπλάνηση του ερευνητή κοινωνιολόγου της εργασίας Μάνου Σπυριδάκη στις «κρυμμένες εικόνες» των ελληνικών ταινιών: «Πρόσωπο με πρόσωπο» του Ροβήρου Μανθούλη, «Μαγική Πόλη» του Νίκου Κούνδουρου, «Της κακομοίρας» του Ντίνου Κατσουρίδη, «Μια ζωή την έχουμε» του Γιώργου Τζαβέλα και «Μιας πεντάρας νιάτα» του Ντίμη Δαδήρα. Μέσα από την παρουσίαση χαρακτηριστικών αποσπασμάτων αναδεικνύεται ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η εργασία στην Ελλάδα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έως τις μέρες μας. Ο κινηματογραφικός χώρος και χρόνος συνδέεται με τον πραγματικό και οι αναγωγές στη σημερινή πραγματικότητα είναι μοιραίες.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:
ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ, EΠΕΙΣΟΔΙΟ 12: "Παιδεία - Τέλος εποχής ή αρχή μιας άλλης;"
Μια περιπλάνηση του καθηγητή κοινωνιολόγου της σχολικής τάξης Γιάννη Καμαριανού στις «κρυμμένες εικόνες» των ελληνικών ταινιών: «Το καναρίνι ποδήλατο» του Δημήτρη Σταύρακα, «Νόμος 4000» του Γιάννη Δαλιανίδη, «Το ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο» του Αλέκου Σακελλάριου, «Τέλος εποχής» του Αντώνη Κόκκινου και «Ο ψύλλος» του Δημήτρη Σπύρου. Μέσα από την παρουσίαση χαρακτηριστικών αποσπασμάτων αναδεικνύεται ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η εκπαίδευση στην Ελλάδα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έως τις μέρες μας. Ο κινηματογραφικός χώρος και χρόνος συνδέεται με τον πραγματικό με τη χρήση αρχειακού υλικού και ειδικών λήψεων και οι αναγωγές στην εκάστοτε εποχή είναι μοιραίες.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:
15 Οκτωβρίου 2012
5 Οκτωβρίου 2012
«LIFE IN A DAY»: κολάζ από 80.000 βίντεο δείχνουν τη ζωή στον πλανήτη μια τυχαία μέρα
«Crowdsourcing»: ένα κολάζ από 80.000 βίντεο που δείχνουν τη ζωή σε όλον τον κόσμο μέσα σε μια τυχαία μέρα, την 24η Ιουλίου 2010...
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
